Kompleksowa terapia przeciwobrzękowa (KTP), zwana również terapią przeciwzastoinową lub udrażniającą, to obecnie najskuteczniejsza i najczęściej stosowana zachowawcza forma redukcji obrzęków, którą w latach 70. XX wieku opracował niemiecki terapeuta węgierskiego pochodzenia, prof. Michael Földi. Celem terapii jest znormalizowanie objętości i konsystencji obrzęku kończyny lub innej części ciała, zmniejszenie bolesności oraz zwiększenie zakresu ruchomości, a w konsekwencji – ogólna poprawa jakości życia pacjenta.
Cel ten osiągamy poprzez kompleksowe działanie za pomocą:
- manualnego drenażu limfatycznego (MDL),
- terapii uciskowej (kompresjoterapii),
- gimnastyki i ćwiczeń udrażniających
- terapii oddechowej,
- pielęgnacji skóry,
- kinesiotapingu (plastry limfatyczne)
- informacji dla pacjenta.
Efektywność KTP jest uzależniona od prawidłowego zastosowania poszczególnych jej elementów, z których każdy stanowi nieodzowną część leczenia. Przed wdrożeniem leczenia, które każdorazowo musi być ściśle dostosowane do potrzeba konkretnego pacjenta, niezbędne jest dokładne określenie jego problemu zdrowotnego i wynikających z niego ograniczeń, m.in. w zakresie zdolności do podejmowania aktywności ruchowej i uczestnictwa w życiu codziennym.
Kompleksowa terapia przeciwobrzękowa z powodzeniem stosowana jest w przypadku takich dolegliwości, jak:
- obrzęk limfatyczny (pierwotny i wtórny),
- obrzęk tłuszczowy,
- obrzęk tłuszczowo-limfatyczny,
- obrzęk żylno-limfostatyczny
- obrzęk żylno-tłuszczowo-limfatyczny,
- obrzęk pourazowy i pooperacyjny,
- sklerodermia,
- obrzęk cyklicznie samoistny,
- kompleksowy zespół bólu regionalnego (zespół Morbusa Sudecka).
